წმინდა მთავარეპისკოპოს სერაფიმეს (სობოლევი) მიერ
დღეს ლიტურგიაზე წმინდა ეკლესიამ შემოგვთავაზა უფლის მიერ გადარენელების ეშმაკეულის განკურნების სახარებისეული ისტორია (ლუკა 8:26-37). ყოველი სახარებისეული ისტორია შეიცავს დიდი ნუგეშის წყაროს ჩვენთვის, სუსტებისთვის, გულგატეხილებისთვის, მრავალი ცოდვითა და მწუხარებით დამძიმებული ადამიანებისთვის. კიდევ უფრო მეტის თქმა შეგვიძლია. ყოველი სახარებისეული სიტყვა კარგი, ნუგეშისმცემელი ამბავია ჩვენი გულებისთვის. რამდენი მაგალითია მართლმადიდებლურ ეკლესიაში, მოციქულთა დროიდან ჩვენს დრომდე, როდესაც ადამიანები გარდაიქმნნენ, სახარების სიტყვებით გავლენით და ზოგიერთი მათგანი გახდა მსოფლიოს უდიდესი მნათობები, როგორც ეს იყო ღირსი ანტონი დიდის, ეფრემ ასურის, ღირსი მოწამე ევდოკიას და ღვთის მრავალი სხვა წმინდანის შემთხვევაში.
სახარების ჩვენთვის გადარჩენის მნიშვნელობის გაცნობიერებით, ქრისტეში საყვარელო ძმებო და დებო, ყურადღება მივაპყროთ დღევანდელი სახარებისეული საკითხავიდან იმ სიტყვებს, სადაც დემონები იესო ქრისტეს სთხოვენ, ღორების ჯოგში შესვლის ნება დართოს. უფალმა ნება დართო მათ, ღორების მთელი ჯოგი დაიღუპა და გადარენელების ქვეყნის მკვიდრებმა დიდი მატერიალური ზარალი განიცადეს.
რა მაცხოვნებელი გაკვეთილი შეგვიძლია გამოვიტანოთ აქედან, საყვარელოებო? უპირველეს ყოვლისა, სახარების ეს სიტყვები გვასწავლის, რომ არ შეგვეშინდეს დემონური ძალის, რადგან, როგორც ვხედავთ, უფლის ნებართვის გარეშე დემონებს არა მხოლოდ ადამიანების, არამედ ცხოველების შეხებაც კი არ შეუძლიათ. ამიტომ, ჩვენ არ შეგვეშინდება დემონების, როდესაც ისინი თავს დაგვესხებიან და ყველანაირ უბედურებას გვაყენებენ, პირდაპირ თუ ბოროტი ადამიანების მეშვეობით. ამგვარად, უშიშრად მკურნალობდნენ წმინდა ადამიანები, მაგალითად, ღირსი ანტონი დიდი, იოანე რილელი და სერაფიმე საროველი, დემონებს და მათ მზაკვრულ თავდასხმებს. დემონები მათ ღიად ეჩვენებოდნენ, თითქმის სიკვდილამდე სცემდნენ, საშინელ ჭრილობებს აყენებდნენ. მაგრამ მათ ყოველთვის ახსოვდათ ქრისტეს სიტყვები: ეს მოდგმა (ანუ დემონური) მხოლოდ ლოცვითა და მარხვით გამოდის (მათე 17:21). ამიტომ, დემონური ზრახვები მათთვის საშინელი არ იყო და მუდმივი ლოცვითა და თავშეკავებით ისინი გამარჯვებულები გამოვიდნენ დემონებთან რთული ბრძოლიდან.
მართლაც, დემონები ასე ღიად და სასტიკად არ გვესხმიან თავს. წმინდა სერაფიმე ამბობს, რომ მხოლოდ მათი გამოჩენაც კი შეიძლება ჩვენთვის სასიკვდილო აღმოჩნდეს. ამიტომ, ისინი ჩვენს წინააღმდეგ, უპირველეს ყოვლისა, შინაგანად, ვნებებით იბრძვიან, კერძოდ: სიამაყით, ამაოებით, ბოროტებით, დაგმობით, შურით, სიხარბით, თავშეუკავებლობით, სიძვით, მწუხარებითა და სასოწარკვეთილებით. აქ დემონები იმდენ ზიანს გვაყენებენ, რომ ადამიანების უმეტესობას არ შეუძლია გაუძლოს მათ თავდასხმებს და სამუდამოდ იღუპება. ჩვენ, წმინდანების მსგავსად, მუდმივი ლოცვითა და მარხვით უნდა ვებრძოლოთ ამ დემონურ თავდასხმებს და გვახსოვდეს, რომ დემონები ვერ გაბედავენ ჩვენს შეხებას ღვთის ნებართვის გარეშე, რომ ისინი ძლიერები არიან მხოლოდ ჩვენი სისუსტის გამო, უფრო სწორად, იმის გამო, რომ არ გვინდა მათთან ბრძოლა. წმინდა მამები გვასწავლიან, რომ დემონებს ყველაზე მეტად სამი რამის ეშინიათ: ქრისტეს ხორცისა და სისხლის, ნათლისღების წყლისა და ჯვრის ნიშნის. ამიტომ, უფრო ხშირად მივიღებთ ზიარებას, მაგრამ ღირსეულად მივიღებთ ზიარებას, ანუ ჭეშმარიტი მონანიებით, უფრო ხშირად დავლევთ ნათლისღების წყალს და თავს მოვასხამთ მას, და ბოლოს, ყოველთვის ვილოცებთ გატეხილი გულით და შემოვიფარგლებით ჯვრის ნიშნით. და მაშინ ჩვენ არ შეგვეშინდება დემონების, არამედ დემონები შეგვეშინდებიან ჩვენი, რადგან ქრისტესთან მადლიან ერთობაში ყოფნისას, ჩვენში გვექნება ურღვევი ძალისა და ღვთაებრივი სიხარულის წყარო.
ხსენებულ სახარებისეულ სიტყვებში, საყვარელო ძმებო და დებო ქრისტეში, კიდევ ერთი მაცხოვნებელი სწავლებაა ჩვენთვის. თუ ღვთის ნების გარეშე დემონებს არ შეეძლოთ ღორებში შესვლა და მათი განადგურება, მაშინ ცხადია, რომ როდესაც ისინი ადამიანებს უბედურებას აყენებენ, ამისთვის ღვთის თანხმობა აქვთ. უფალი, თავისი ღვთაებრივი განგების კეთილი მიზნებისთვის, უშვებს ჩვენს ცხოვრებაში ყველანაირ ცდუნებასა და თავდასხმას, პირდაპირ დემონებისგან თუ ბოროტი ადამიანების მეშვეობით. ღმერთმა დაუშვა, რომ მის მხოლოდშობილ ძესაც კი განეცადა ასეთი თავდასხმა უდაბნოში ეშმაკის მიერ ცდუნების დროს, ასევე მაშინ, როდესაც მწიგნობრები და ფარისევლები, მის წინააღმდეგ ეშმაკის ბოროტებით შეიარაღებულნი, მისი ჩაქოლვას ცდილობდნენ და საბოლოოდ ჯვარს აცვეს. თუმცა, ყველა ეს თავდასხმა ქრისტეს აღდგომით დასრულდა - ეშმაკის სრული დამარცხებით.
იმავე კეთილი განზრახვით, უფალმა დაუშვა და კვლავაც დაუშვა ეშმაკის თავდასხმები მისი ჭეშმარიტი მოწაფეების: მოციქულების, მოწამეების და ყველა წმინდანის ცხოვრებაში. რაც უფრო მეტ ბოროტებას განიცდიდნენ ისინი ეშმაკისგან, მით უფრო მეტ მადლს იღებდნენ ღვთისგან და უჭკნობი დიდებით იყვნენ დაგვირგვინებულნი.
უფალი უშვებს, რომ ეშმაკმა ყველანაირი მწუხარებითა და უბედურებით დაგვამარცხოს ჩვენ, ცოდვილ ადამიანებს, მაგრამ ისევ კეთილი მიზნით - რათა განგვწმინდოს ცოდვებისგან და გამოგვიგზავნოს თავისი აღუწერელი წყალობა დედამიწაზე ყოფნისას, ხოლო საფლავის შემდეგ - თავისი ზეციური სასუფეველი. ამიტომ, როდესაც ის მწუხარებას გამოგვიგზავნის, არ ჩავთვლით თავს მიტოვებულად ღვთისგან. პირიქით, ჩავთვლით თავს უბედურებად, თუ უფალი დაუსჯელად დაგვტოვებს, ღვთის სიტყვების გახსენებით: ვისაც უყვარს უფალი, იმას წვრთნის (იგავ. 3:12).
სხვათა შორის, ჩვენი პირადი უბედურებების მიმართ ასეთი დამოკიდებულება ჩვენში მხოლოდ მაშინ გამოჩნდება, როდესაც დავიწყებთ წმინდანების მიბაძვას ყველანაირი უბედურების ატანაში, რომლებიც მათ ცხოვრებაში ამდენი იყო. ჩვეულებრივ, ვფიქრობთ, რომ ჩვენი ყველა უბედურების დამნაშავე სხვა ადამიანები არიან. ჩვენი მწუხარებისადმი ასეთი დამოკიდებულების წყალობით, ჩვენ მტრებს ვიძენთ, მწუხარება კიდევ უფრო იზრდება და ჩვენი ცხოვრება მუდმივ ტანჯვად იქცევა. ღვთის წმინდანები ასე არ იქცეოდნენ. ისინი თავიანთ მწუხარებაში არა ადამიანებს, არამედ დემონებს ადანაშაულებდნენ. უფრო ზუსტად, ისინი ყველა შეტევაში დემონებსაც კი არ ადანაშაულებდნენ, არამედ მხოლოდ საკუთარ თავს და თვლიდნენ, რომ ყველაფერი მწუხარე ღმერთმა გამოუგზავნა მათ საკუთარი ცოდვების გამო. ამიტომ, ისინი ყოველთვის ლოცულობდნენ, ყოველთვის ტიროდნენ. თვითგმობის, თავმდაბლობის გამო, უფალი ანუგეშებდა მათ თავისი საოცარი მადლით და ადიდებდა მათ თავისი დიდებით.
ასევე მოვიქცეთ ყველა ჩვენს უბედურებაში, ვიფიქროთ, რომ მათი მიზეზი ჩვენივე ცოდვებია. მაშინ მივიღებთ ღვთისგან მადლსა და ძლიერ შუამდგომლობას.
ეს არის სასწავლო გაკვეთილები, რომლებიც მოცემულია ჩვენს მიერ განხილულ სახარების სიტყვებში. ამ სიტყვების გახსენებით, ჩემო საყვარელო შვილებო ქრისტეში, არ შეგვეშინდება დემონური ძალის, რომელიც გულმოდგინედ ცდილობს მწუხარებით დაგვაშოროს ღმერთს და სამუდამოდ გაგვანადგუროს. მხოლოდ ყოველთვის ვიყოთ ლოცვაში, მარხვასა და მონანიებაში და გამოვიყენოთ ყველა მადლიანი საშუალება, რომელსაც წმინდა ეკლესია გვთავაზობს ჩვენი ხსნისთვის. ყოველთვის გვახსოვდეს, რომ ყველა უბედურება ღვთის ნებით გვემართება ჩვენს საკეთილდღეოდ. არასოდეს დავადანაშაულოთ მოყვასი მათში, არამედ დავადანაშაულოთ და განვიკითხოთ მხოლოდ საკუთარი თავი და მაშინ ქრისტეს სიტყვები ახდება ჩვენთვის: ვინც თავს დაიმდაბლებს, ამაღლდება. (მათ. 23:12) ჩვენი თავმდაბლობის გამო უფალი აღგვამაღლებს თავისთან სიხარულით სავსე ზიარებამდე, გაგვათავისუფლებს დემონური ძალისგან მიწიერ ცხოვრებაშიც და სიკვდილის შემდეგაც, ჰაერში საბაჟო პუნქტებთან და გაგვაზიარებს თავისი სასუფევლის ყველა აღუწერელ ნეტარებაში. უფალმა თითოეულ ჩვენგანს მის მიღწევაში დაგვლოცოს, ღვთისმშობლისა და ყველა წმინდანის ლოცვით. ამინ.
წყარო: ქადაგება წარმოითქმის რუსეთის საელჩოს ეკლესიაში „წმინდა ნიკოლოზი“ სოფიაში (ბულგარეთი), 1931 წელს.
