Mentes, vocabulum "sustentabilitatem" fortasse difficilem esse, praesertim cum significationem eius diligenter examinamus – sustine quid et quibus de causis – iterum nobis quaestio relinquitur – tum quid? Quod sustinabilitas sustineat saepe a re ampliore pendet – intra quod systema et pro quo fungatur. Ergo, intra systema oeconomicum hodie praevalente, sustinabilitas... conatur Sustine ambitum naturalem et, hoc facto, ipsam oeconomiam sustenta. Ergo, finis ultimus est oeconomia et omnis actio environmentalis fit simpliciter in favorem sustentationis oeconomicae – oeconomiae ante ambitum. Aliis verbis, principium fundamentale sustentationis vulgaris est curare ut regnum, a quo oeconomia nititur, satis sustineatur, ut oeconomia fungi possit et suas normas sequi. logica expansionis constantis.
Iterum, logica requirit ut oeconomia crescat ut magis magisque expandere et includere (explotare) et in mercibus convertere possit. Hoc incrementum imperativi Haec autem pars problematica aequationis est – quamdiu modus noster ad sustinebilitatem pertinentis intra logicam expansionis constantis manet, semper sustentationi oeconomiae, non vero ambitui per se, favebit. Aspectus autem criticus ultra imperativum incrementi, cum attentione ad ambitum, nobis permittit ut plures alios modos ad nexum inter ambitum et oeconomiam detegamus.
Quod imperativum incrementi etiam magis problematicum reddit, est quod, praeterquam quod condicio necessaria ad sustentationem systematis oeconomici dominantis est, incrementum etiam in finem ultimum conversum est. Hoc igitur difficilius reddit ut in solvendis quaestionibus environmentalibus intra imperativum incrementi incumbat. Cur? Sic dicamus:
- Systema crescere debet ut existere pergat;
- finis systematis est crescere (incrementum propter ipsum incrementum);
- (1) et (2) ambo negative naturam in ambitum afficiunt; aliis verbis – continua expansio exploitationem regionum antea inexploratarum requirit;
- (3) ad degradationem et discrimen environmentalem ducit;
- Degradatio et discrimen rerum naturalium negative oeconomiam afficiunt, cum oeconomia ambitu naturali indigeat ut crescat; memento (3) – ambitus naturalis quasi locus exploitationi et mercificationi fungitur;
- (5) necessitates quaerendae sunt solutiones ad discrimen environmentalem oeconomice ortum, ad sustentationem ipsius oeconomiae per tractationem quaestionum environmentalium;
- Etiam cum quaestiones environmentales imminent, incrementum systematis sustinendum est;
- Omnia supradicta ostendunt intra systema quod imperio incrementi inserviat, sustinabilitatem semper in centro collocaturam esse systema oeconomicum intra quod operatur, non autem ambitum a quo sine dubio dependet.
His omnibus in mente habitis, solutio simplex esse debet – incrementum oblivisci! Si incrementum problema est, ut videtur, tum fortasse eum eliminare debemus? Aut saltem minus de eo curare? Hoc est quod fautores a traditionali sustinabilitate avertendae suadent. Si traditionalis sustinabilitas etiam sic repraesentari posset... sustineri progressionem oeconomicam (cum attentione ad progressionem oeconomiae) vel sustineri incrementum (cum attentione ad incrementum), tum sustabilitas insolita attentionem ad ambitum naturalem, vel progressionem societatis et prosperitatem, transferret. Re vera, quamvis reapse praesentissimae sint, solutiones ad quaestiones ambientales, incremento et oeconomia innixae, tantum pars sunt lati spectri accessuum practicorum et theoreticorum ad problemata climatica oeconomice causata:
Pars dextra spectri ostendit modos dominantes quos quotidie videmus – oeconomias in incrementum intentas cum quibusdam alternationibus quae in hoc incrementum efficiendo intendunt. inclusive ut omnes ex eo proficiant, vel viride, ut non noceat ambitui. Attamen, si de incremento paulisper 'non curaremus', id quod dicitur obtinemus agnosticismus incrementiAgnosticisimum incrementi igitur est haec ratio ad discrimen environmentalem spectans quae errores incrementi supra delineatos agnoscit. Haec ratio suggerit nos non debere active in oeconomia augenda intendere. Potius, societates in propria sustentatione et valetudine in pace cum ambitu intendere debent.
Praeclarissima fautor agnosticismi incrementi est Katerina Raworth, oeconoma Britannica. Doughnut EconomicsRaworth (2017) suggerit ut finis principalis actionum nostrarum oeconomicarum sit creare systema humanitati et ambitu innixum, in quo incrementum fieri possit vel non possit. Non est hic propositum a incremento dissociari, nec active relationem nostram cum eo mutare, sed fundamentaliter systema in quo vivimus mutare et in nostra sustentatione intendere, sine finibus planetariis egrediendis. Oeconomia nostra intra fines imaginarii crustuli fungi debet, cuius foramen interius statum humanae privationis criticae repraesentat, et spatium ultra stratum externum crustuli degradationem planetariam criticam. Ergo, loco ut oeconomia in centro attentionis sit cum de rebus oecologicis "tractatur", modus Raworth salutem humanam et oecologicam eo loco ponit, movens... incrementum extra centrum attentionis una cum aliis condicionibus non necessariis ad talis oeconomiae progressionem. Utrum incrementum fiat sive non, active curare non debemus.
Scilicet, aliae rationes, quae in sinistra parte spectri supra sitae sunt, opiniones radicaliores habent cum de incremento agitur. Eandem logicam secuti – incrementum essentialiter esse condicionem praeviam ad crises oecologicas – fautores eius quod appellatur… growth Argumentantur non posse assequi sustinabilitatem oecologicam intra limites systematum oeconomicorum incremento destinatorum. Non solum impossibile est adiuvare ambitum, sed etiam nimis sero est id facere modo incremento centrato vel agnostico. Sola solutio, hi fautores argumentantur, est activa reductio productionis oeconomicae, usus energiae et superproductionis in conatu reducendi ambitum naturalem intra limites planetarios. Activa reductio incremento oeconomico, ergo – growthHoc modo, societates divitias iam existentes redistribuere possent sine necessitate plus producendi, ita oeconomiam tardantes et damnum ambientale active minuentes. Itaque, attentione ad ambientem posita, humanitas propius ad eum accedere posset, conatu initialem nexum cum natura restituendi. Hoc, scilicet, etiam maiorem reconceptualizationem et alterationem systematis socio-oeconomici in scala mundiali requireret.
Tres igitur nobis relinquuntur rationes ad nexum inter ambitum et oeconomiam, quod ad incrementum attinet. Et adhuc alia quaestio respondenda est – Crescere an non crescere? Theoretice loquendo, omnes hae rationes intra suam logicam paradigmaticam logicam logicam sunt. Deinde dici potest rem esse opinionis subiectivae (et quodammodo probationis empiricae) utrum uni an alteri fidelis esse debeamus. Ita, sunt alternativae ad id quod novimus ut... sustineri hodie. Aliis verbis, varia sunt 'sustentabilitates quae res varias magni momenti habent – incrementum, salutem humanam, valetudinem naturae. Quaestio in centro disputationis debet esse Quaenam ratio esse volumus cur oeconomia nostra fungatur? Et responsa variantur secundum quem rogemus. Quaecumque autem responsa sint, scire debemus salutem humanam et naturae valetudinem non minus magni momenti esse quam incrementum oeconomicum et sustentationem systematis oeconomici in quo vivimus. Et ut hoc agnoscamus, operae pretium est rationes theoreticas et promissa practica alternativorum non-incrementi ad problemata in nexu inter ambitum et oeconomiam disserere. Hoc est quod in articulo sequenti faciam.
