Dux princeps factionis armatae oppositionis Sudaniae, Generalis Mohamed Hamdan Dagalo, dux copiarum auxilii rapidi, iterum voluntatem suam demonstravit bellum civile, quod patriam eius per tres annos dilaceravit, finire, in negotiationibus de pace participare, et territorium quod copiae eius gubernant auxilio humanitario a Nationibus Unitis supervisato aperire.
Hoc clare fecit in disputationibus Nairobi initio huius mensis cum Pekka Haavisto, legato personali secretarii generalis Nationum Unitarum, qui per Africam iter fecit hebdomadibus ante conferentiam Berolinensem, ubi legati internationales conveniunt ut de modis ad discrimen humanitarium leniendum disserant et, in margine, possibilitates explorent ad pugnatores ad mensam tractationis adducendos.
De Haavisto, Hemedti clarius locutus est. Se, inquit, paratum esse "bellum sistere et... plene paratum esse cum Nationibus Unitis cooperari et operam dare ut auxilium necessarium praebeat ad dolores populi Sudanensis levandos." Nationes Unitas invitavit ut officia aperirent in Nyala, urbe in Darfur austro-occidentali quae caput est regiminis coalitionis Tasis a RSF ducti.
Sed iterum sunt copiae armatae Sudanenses, ductu generalis Abdel Fattah al-Burhan, et socii eius regiminis, Fratres Musulmani, qui nihil cum talibus colloquiis habebunt, nisi hae secundum condiciones ab ipsis dictatas fiant, et praecedantur exarmis et inclusione omnium factionum armatorum quae eis adversantur.
Hoc constans et insignis exemplum fuit ex quo primae conatus diplomatici ad conflictum componendum fine anni 2023 initiati sunt. RSF iterum atque iterum voluntatem suam participandi in negotiationibus pacis demonstravit, dum Generalis Burhan et SAF aeque constantem recusationis, obstructionis et malae fidei exemplum ostenderunt.
Mense Augusto anni 2024, Civitates Foederatae Americae ambas partes ad colloquia pacis, quae Genavae incipere constituerant, invitaverunt. Hemedti fidem RSF erga processum confirmavit, affirmans RSF occasionem colloquii libenter accipere, finem suum "vitas servandi, pugnas sistendi, et viam sternendi solutioni politicae pacificae quae imperium civile et transitionem democraticam in Sudania restituat" urgendo. Burhan respondens publice declaravit: "Genavam non ibimus... centum annos pugnabimus."
Mense Februario anni 2025, RSF Gubernationem Pacis et Unitatis in territoriis sub suo imperio declaravit — quam Hemedti descripsit ut "lata coalitio quae verum vultum Sudaniae reflectat," circa constitutionem transitionalem constructam, quae consilium praesidentialem quindecim sodalium "omnes regiones repraesentans" promittebat.
Postea eodem anno, RSF indutias humanitarias unilaterales trium mensium pronuntiavit et consensum in principio significavit de indutiis ab Americanis mediatis, a Quadro, a Civitatibus Foederatis ducto, propositis. Sed Burhan, postquam Massad Boulos, legato speciali Americano, convenit, nuntiavit: "Non recedemus... nulla erit negotiatio cum ulla parte."
quod International Crisis Group Causas iam inde ab initio agnoverunt. “Burhan divisiones internas exercitus ut excusationem adhibet ad vitandas negotiationes quas putat ad remotionem suam a capite civitatis ducturam esse vel eum ad pactum de potestate communicanda cogere.” Duces Islamici in SAF “notionem colloquiorum pacis” plane repudiant. Haec non est mera haesitatio tactica sed positio structuraliter insita. Retia Islamica in SAF inclusa — personae durae sicut Locumtenens Generalis Yasser al-Atta — Burhan “ad proposita maximalista, belli ubi victor omnia accipit” impellunt. Designatio Al-Atta mense Martio 2026 ut Praefecti Status iam tenues spes accipiendae potestatis communicationis cum civilibus vel seriorum colloquiorum pacis cum RSF minuit. Pro his partibus Islamicis, indutiae et transitio a civilibus ducta retia clientelae eorum destruerent, abusus praeteritos revelarent et eos perpetuo marginalizarent.” Positio declarata SAF fuit RSF Hemedti nullum locum in negotiationibus habere.
Dissimilitudo vix acrius esse potest: Hemedti et RSF constanter ad mensam tractationis processerunt — indutias unilateraliter offerentes, ordinationes internationales accipientes et structuras gubernationis civilis constituentes — dum Burhan constanter discessit, Islamicos duros factiones et politicas militares internas adhibens ad statum militarismi inflexibilis iustificandum.
Nunc, cum regio latior a Bello Persico Tertio vacillet, et Irania, socio Burhan, insigniter debilitata, Burhan se aggerat, conans suam potestatem inter Islamistas, fragiliorem magis ac magis, firmare — quorum praesentia pervasiva et dominans in eius imperio magnae curae est civitatibus Persici, Americanis, et Europaeis — etiam dum possibilitatem excludit ut earum influentia sub novo imperio a SAF ducto minuatur.
Funambulatio per funambulationem haudquaquam probabilis est. Si conventus Berolinensis — cuius exitus verisimiliter determinabitur a defectu SAF et sociorum eius advenientium — non iudicandus est pro insuccessu, tum saltem his colloquiis marginalibus uti potest ad utiliter considerandum quae pressio addita in Burhan exercenda sit ut eum a colloquiis deturbet.
