Memento quaestionis "Quanti constat?" Satis logicum est hodie de pecunia cogitare, cum pecunia ubique sit – est modus solutionis, mensura successus, index status socialis, et cetera. Ita sane. Si circumspicimus, omnia in pecuniam converti possunt. Computatrum portatile quo hoc scripsi pro certa pecunia vendere possem. Instrumentum quo hoc legis pro certo pretio vendere posses. Fortasse facultatem tuam laborandi vendere posses.vis laboris) et pecuniam pro quinque minutis quae hoc scriptum legendo impensurus es lucrare.
Tempus tuum pecunia est. Pro modo quo id expendis, aut pecuniam lucraris aut pecuniam perdis. (Technice, nullum tempus neutrum esset quo neque pecuniam lucraris neque expenderes.) Saltem ex prospectu oeconomico. Et qui pecuniam acquirunt etiam pecuniam faciunt – sibi, dominis suis, oeconomiae. Quidam et expendere et pecuniam facere possunt, alii amplius facere non possunt, aut nimis iuvenes sunt ad id faciendum. Alii tamen numquam pecuniam facere potuerunt ob varias causas. Quid interest inter eos qui pecuniam faciunt et eos qui non pecuniam faciunt in disputationibus oeconomicis conventionalibus est quaestio magni momenti est explicanda si intellegere volumus num... pecunia tantum sumus.
post nulla pecunia, nulla momenti logica, dicere possemus secundum disputationes oeconomicas consuetas, societatem dividi posse inter quaestuarii et non-pecuniariiSimpliciter dictum, pecuniam facientes essent ii qui directe ad progressionem processus pecuniae faciendae conferunt. Sunt participes activi in oeconomia quodam modo vel alio. Non-pecuniam facientes, ergo, sunt ii qui non active ad processum pecuniae faciendae conferunt. Quod ad laborem ut processum pecuniae faciendae attinet, plerumque tres greges sunt qui sub categoria non-pecuniam facientium cadunt – futuri operarii (pueri, qui, ubi possent, in vim laboris ingredientur, et homines otiosi) operarii pristini (exempli gratia, pensionarii) et non-operarii (qui corpore et/vel mente laborem perficere non possunt). Haec distinctio (in schemate infra exemplificata) utilis est praesertim cum conamur cognoscere quis maneat ab occulto oeconomia.
Quis igitur ab oeconomia latet? Operarii activi nullo modo a disputationibus oeconomicis excluduntur, cum sint spina dorsalis oeconomiae. Logice igitur loquendo, videtur, si qui pecuniam faciunt magni momenti sunt, non-pecuniam faciunt non magni momenti esse. Attamen, intra non-pecuniam faciunt, est coetus hominum qui nondum ab oeconomia expoliantur – hi sunt... futuri operariiIn praesenti tempore active in oeconomia non participant, pecuniam non faciunt, sed facultatem habent id in futuro faciendi. Habentur tamquam pecuniae collocandae diuturnae quae aliquando tam pretiosae erunt quam operarii praesentes, si non etiam maioris momenti quam illi.
Est vocabulum vulgare in oeconomia conventionali quod appellatur humanus capitis quod valorem oeconomicum personae propter artes, scientiam, facultates et statum repraesentat. Simpliciter dictum, ut humanus capitis Haec pars societatis, quae directe confert vel conferre potest ad progressionem oeconomiae, considerari potest. Hoc societatem ulterius a prospectu oeconomico consueto dividere adiuvat. Quod de hoc termino interest, est quod solum eos includit qui... habet valorem pro oeconomia. Deinde humanus capitis Haec pars societatis esset quae utilis est oeconomiae cum ad processum pecuniae faciendae venit. Tum pars eorum qui pecuniam non faciunt maioris momenti quam cetera habentur – pueri et otiosi.
Capitale humanum Solet adhiberi ad iustificandam pecuniam in homines qui pecuniam facere possunt et/vel poterunt collocandam. Scimus enim collocanda esse tantum si plus quam id quod collocatum est afferat. Tum solum rationi consentaneum est collocare in homines qui pecuniam facerent. Etiamsi collocatio in personam (exempli gratia, in forma educationis vel disciplinae) non directe ad lucrum et lucrationem ducat, in futuro probabile est hanc personam magis qualificatam et peritam et ita productiorem pro oeconomia fieri. Capitale humanum igitur est tantum haec pars societatis quae pecuniam facere potest (plus quam id quod in eos collocatum est) (vide schema infra).
Hoc igitur aliam quaestionem in medium profert – quid de reliqua societate? Ea quae pecuniam non active facit? Hic est paradoxum – quomodo simul ab oeconomia seponuntur (ob defectum valoris oeconomici directi), et etiam essentiales sunt reproductioni eius? Iterum meminerimus reproductionem societatis esse condicionem praeviam reproductioni oeconomiae. Reproductio… societas tota, non solum partes societatis ab oeconomia electae. Dum quaedam partes societatis (humanus capitis) a re oeconomica curatur et revera in omnibus disputationibus oeconomicis sub luce publica est, aliae partes, quamvis magni momenti sint, latent. Si oeconomia non curat de capitale non humanumigitur quis facit?
Cui cura est de non pecuniariis? – quaestio saepe neglecta propter traditiones socio-oeconomicas radicatas in annis curae familiaris normalisatae. Attamen, annis integrationis mercatus omnium hominum, haec quaestio plus attentionis quam umquam antea requirit. Quamquam variae responsiones exstant, pro parte mundi (vel etiam Europae) unde quis veniat, una res eminet – non-pecuniarii A variis actoribus diverse curantur, praecipue prout ad oeconomiam contribuunt. Et plerumque ea quae minimum conferunt, ea sunt quae maximam curam requirunt. Ad hoc in articulo sequenti me converto.
