Europa populationem senescentem patitur. Initio anni 2025, plus quam 22 centesimae incolarum eius homines supra aetatem 65 annorum erant (Commissio Europaea 2025). Aetates pensionum per Europam variant fere inter aetates 65 et 67. Cum aetate media 44+ annorum, indice fertilitatis decrescente, et expectatione vitae semper crescente, plures ac plures Europaei pensionarios fiunt et vita fruuntur sine labore. Accedit quod, dum homines senescunt, multi eorum difficultates experiri incipiunt cum ad sui curam gerendam venit. Multi eorum auxilio, cura indigent. Quaestio est, quis hanc curam praebet?
Contra curam senum, casus curae liberorum satis simplex est. Cura liberorum ubique praebetur! Omnia haec non sine causa. Si consideratur ut... humanus capitis (aliquid in quod investiri posset et maiores reditus quam summa investita afferret), tum rationi consentaneum est ut res politico-oeconomica (interactio inter civitatem et oeconomiam) in educationem praebendam investire pro pueris. Simplicius dictum, si res politicae et oeconomicae in puerum nunc investirent, operarius quem hic puer in futuro fieret multo magis rei politicae et oeconomicae prodesset quam si nulla pecunia investiretur. Ergo, existunt publicae scholae pueriles, scholae mediae, scholae superiores, et cetera. Non ita se habet cum senibus. Saltem in praesenti.
Introductione processus deinstitutionalizatio curae, phaenomenon mirum videmus. Deinstitutionalisation Est idea et realitas quae in Unione Europaea hodie magis ac magis exercetur. Simpliciter dictum, intendit substituere institutiones curae institutionales existentibus humanioribus. Intendit creare institutiones quae curam calidiorem inter homines praebent, contra frigidiorem, quasi hospitalem, curam institutionalem. Hoc fit, scilicet, cum recessu civitatis in pecunia ad institutiones curae publicas vel semi-publicas quae iam annis exstiterunt (ut valetudinaria senum, vel hospitia), et assignatione pecuniarum Unionis Europaeae ad restructurationem (quarundam) veterum institutionum curae vel creationem novorum. In theoria, hoc optime sonat! Si recte perficiatur, etiam reapse sustineri posset! Attamen, processus difficultates habet.
Quid interest et cur fit? Cura instituta creditur non posse praebere qualitatem vitae quam quis meretur. Domus nutrix senibus destinata non tam bona esse potest homini egenti quam familia eorum. Cur igitur non cum familia manere? Breviter, non omnes familiae curam seniorum gerere possunt. Logice interdum ita. Praeterea, munus fundamentale institutionum curae senum erat revera "liberare" familiares a cura alicuius. In civitatibus Europaeis olim socialisticis, causa huius simplex erat - "liberare" mulierem ab actionibus suis familiaribus, ut se operis adiungere posset. Postremo, omnis persona valida ad processum productionis a civitate ductum conferre debebat. In aliis civitatibus Europaeis tales institutiones etiam evolutae sunt, ob causas similes vel diversas.
Hodie, hae institutiones scopum sunt deinstitutionalizatioCivitates Unionis Europaeae ea claudere et recipientibus curae alternativam offerre student – curam magis humanitariam, in communitate fundatam, quae ad qualitatem vitae inter senes cura indigentes emendandam conferret. Quamquam hoc mirabile est, processus non tam facilis est quam quis vellet. Dum numerus recipientium curae in institutionibus paulatim minuitur, hoc vacuum creat quod nondum implendum est creatione facilitatum pro cura extra institutionem.
Mundus in quo vivimus vacuum non sustinet. Nec oeconomia. Vacuum statim aliquo impletur. In casu oeconomiarum liberi mercatus, hoc sane spatium magnum est privatis societatibus emergentibus. Ergo, cum status a cura senum providendo recedat (quoad institutiones et pecunias pro eis datas), locus quidam privatus curae senum exsistere incipit. Cum... deinstitutionalizatio Tempus requiritur et transitus a cura institutionali ad curam communitariam statim fieri non potest, hoc ambitum perfectum praebet ad societates privatas constituendas. Et temporibus quibus oeconomia in primum locum vitae nostrae venit et in modum vivendi conversa est, hae privatae institutiones curae senum vacuum complent, facientes... deinstitutionalizatio processus semper difficilior.
In casu curae infantium, videmus eam ab oeconomia tamquam sphaeram percipi in quam investiendum est ad progressionem capitalis humani. Attamen cura infantium etiam pure considerari potest ut activitas oeconomica. Schola enim – sive publica sive privata – multis hominibus officium praebet. Non solum. Etiam futuros operarios producit. Cura senum autem, quamvis necessaria sit ad sustentationem societatis, ergo oeconomiae, alicubi in marginibus manet. Investitio in curam senum non significat investitionem in capitale humanum ex prospectu oeconomico. Ergo, minus probatur a politico-oeconomico.
Hoc demonstratur per processum deinstitutionalizatio. Civitas se retrahit (argumentans institutiones a civitate fundatas non favere meliorationi vitae eorum qui curam accipiunt), vacuum in systemate curae senum creans. Dum hoc vacuum per institutiones deinstitutionalizatas implendum est, haec transitio tempus requirit. Interea, privati investitores occasionem arripiunt et privatas institutiones curae senum constituunt. Propter tamen parvum numerum talium institutionum ante praxim deinstitutionalizationis, regulae pro institutionibus privatis laxae fuerunt. Hoc vicissim permittit creationem institutionum quae omnino ad finem... deinstitutionalizatio, videlicet melioratio qualitatis vitae recipientium.
Totus hic processus exemplo bene illustrari posset. Bulgaria, inter alias civitates Unionis Europaeae, nunc subit... processus deinstitutionalizationis et plus quam annum et dimidium abhinc multae privatae institutiones in centro attentionis erant propter condiciones malas in quibus operabantur. Conspectus historicus de regimen curae senum in Bulgaria utilis est cum quis intellegere conatur qui senes curat et quorum officium est curam senum praebere. In articulo sequenti breviter casum Bulgariae tractabo, exemplum offerens quomodo cura senum manet ab oeconomia celatus.
