7 C
Брюссел
Чоршанбе, феврали 28, 2024
муҳофизатБарои ҳамзистии устувори байни Исроил ва Фаластин

Барои ҳамзистии устувори байни Исроил ва Фаластин

РАД: Маълумот ва андешаҳое, ки дар мақолаҳо оварда шудаанд, аз они шахсоне мебошанд, ки онҳоро баён мекунанд ва масъулияти худи онҳост. Нашр дар The European Times маънои ба таври худкор маъкул донистани акидаро надорад, балки хукуки ифодаи онро дорад.

ТАРҶУМҲОИ РАД: Ҳама мақолаҳо дар ин сайт ба забони англисӣ нашр шудаанд. Версияҳои тарҷумашуда тавассути як раванди автоматӣ, ки ҳамчун тарҷумаҳои нейронӣ маъруфанд, иҷро карда мешаванд. Агар шубҳа дошта бошед, ҳамеша ба мақолаи аслӣ муроҷиат кунед. Ташаккур барои фаҳмиш.

Лахсен Хаммуш
Лахсен Хаммушhttps://www.facebook.com/lahcenhammouch
Лахсен Ҳаммуш рӯзноманигор аст. Директори телевизион ва радиои Алмуватин. Ҷомеашиноси ULB. Президенти форуми ҷомеаи шаҳрвандии Африқо барои демократия.

Солҳост, ки ман ҳамчун мусалмон ҳарф мезанам, аммо ҳеҷ гоҳ ҳамчун исломгаро нагуфтам. Ман ба ҷудоии байни эътиқоди шахсӣ ва сиёсат боварии комил дорам. Исломгароӣ бо тақозо кардани дидгоҳи худ ба ҷомеъа мухолифат бо усули демократияи муътадил ва давлати муосир аст.

Ҷунбиши исломии Ҳамос дар соли 1987 таъсис ёфта, дар заминаи ишғоли Исроил ба вуҷуд омад. Оғози он бо ҳисси ноумедӣ ва хоҳиши дифоъ аз ҳуқуқи мардуми Фаластин тобнок буд. Бо вуҷуди ин, дар тӯли солҳо, Ҳамос ба як равиши радикалии сиёсӣ табдил ёфт, ки диди истисноӣ ва догматикиро ҷонибдорӣ мекунад.

Ҳамос ҳадафҳои зиёде дорад, аз озодии комили Фаластин, аз ҷумла Исроил, то таъсиси давлати исломӣ дар Фаластин. Ҳамос аз сарчашмаҳои гуногун, аз ҷумла донорҳои инфиродӣ, созмонҳои хайрия ва кишварҳое маблағгузорӣ мешавад, ки ба баъзе орзуҳои сиёсии он шариканд. Кишварҳое, ки аз Ҳамос пуштибонӣ мекунанд, Эрон, Қатар ва Туркия ҳастанд, ки манофеи сиёсӣ ва мазҳабии яксон доранд. Ин ёрии молиявй ва сиёсй ба пешравии харакат таъсири худро расонд ва ба мустахкам шудани мавкеъхои он ёрй расонд.

Ҳодисаҳои мудҳише, ки дар натиҷаи ҳамлаҳои Ҳамос ба амал омадаанд, ҷони беш аз ҳазор шаҳрванди Исроилро аз байн бурда, боиси андӯҳ ва андӯҳи беандоза шудааст.

Ҳалли имрӯза дар хотима додан ба буғии Ҳамос аст. Раҳо кардани фаластиниён аз асорати исломгароӣ муҳим аст, агар ба онҳо имкони баёни худро ба таври демократӣ дода шавад. Онҳо бояд интихоби намояндагони аз тариқи демократӣ интихобшуда дошта бошанд, то муколамаи созанда анҷом диҳанд ва роҳҳои ҳалли осоиштаи ҳамзистии худро бо ҳамсояи исроилии худ пайдо кунанд.

Барпо намудани процесси шаффофн демократй, ки ба иштироки хамаи овозхон Фаластин кафолат медихад, зарур аст. Ин маънои на танҳо озодии интихоби раҳбарон, балки фароҳам овардани фазои мусоид барои баҳси ошкоро ва эҳтиромонаро дорад. Фаластиниҳо сазовори шонси саҳми фаъолона дар ҷустуҷӯи роҳҳои ҳалли пойдор ва ҳифзи шаъну шараф ва ҳуқуқҳои ҳар як фард мебошанд.

Қатъи буғии Ҳамос ба фаластиниҳо имкон медиҳад, ки аз маҳдудиятҳои исломгароии сиёсӣ озод шаванд ва ба роҳи ояндаи демократӣ ва шукуфон қадам гузоранд. Ин як қадами ҳалкунанда дар роҳи бунёди ҷомеаи бар адолат, таҳаммулпазирӣ ва эҳтироми ҳамдигар аст.

Ваќти он расидааст, ки Аврупо аз ин тањдид бедор шавад, ки дар оянда метавонад пояњои љомеаи муосири демократиро хароб кунад. Мо бояд барои сулхи пойдор, ки ба эхтироми хамдигарй ва хамзистии осоишта асос ёфтааст, чидду чахд кунем.

Биёед якҷоя барои ояндае саъй кунем, ки дар он Исроил ва Фаластин ҳамчун ҳамсояҳои нек, эҳтиром ва мустақил зиндагӣ кунанд ва ба ҳар як фард имкон диҳад, ки эътиқоди худро ба озодии комил амалӣ созад ва дар баробари ин ба шукуфоӣ ва сулҳи минтақа саҳм гузорад.

Барои диди равшан: дастгирии Фаластин, ифротгароиро дарк кардан

Ман мехостам тарафдори Фаластини озод ва мустақилро, ки бо ҳамсоягони он ҳамзистии созгор аст, тасдиқ намоям. Бо вуҷуди ин, муҳим аст, ки фарқияти ҳалкунанда: байни фаластиниҳо, фаластиниҳо ва ҳаракати исломии Ҳамос. Ҳамос Фаластинро пурра намояндагӣ намекунад, балки як гурӯҳи сиёсии исломист, ки ҳадафи ягона: нест кардани Исроил аст.

Инкор кардан ғайриимкон аст, ки Ҳамос дорои қудрати қобили мулоҳиза аст, аммо бояд дарк кард, ки ин ҷунбиш орзуҳо ва хоҳишҳои мардуми Фаластинро дар маҷмӯъ инъикос намекунад. Ин аст, ки исломро ҳамчун дини рӯҳонӣ, сарчашмаи имони шахсӣ ва исломгароӣ ҳамчун лоиҳаи сиёсӣ фарқ кардан лозим аст.

Дар кишварҳои мо дар Аврупо, мутаассифона, мо бо вазъияте рӯ ба рӯ мешавем, ки ба сиёсат ва ҷомеаи шаҳрвандӣ таъсирҳое ворид мешаванд, ки ин ду воқеиятро омехта мекунанд. Онҳое, ки кӯшиш мекунанд, ки ин фарқиятро ба вуҷуд оранд, аксар вақт худро бо таҳдид ё маҳкумкунӣ дучор меорем.

Вакти он расидааст, ки мамлакатхои мо дар Европа бедор шаванд, хирад нишон диханд ва муколамаи равшанро пеш баранд. Дастгирии Фаластин маънои пуштибонии худкор аз Ҳамосро надорад. Мо бояд барои Фаластини озод ва мустақил, ки барои муколамаи созанда бо ҳама ҳамсояҳояш боз аст, кор кунем.

Вазифаи мо ҳамчун шаҳрвандон ин аст, ки биниши равшанеро пеш барем, ки дар он мо ормонҳои қонунии фаластиниёнро барои истиқлолият ва амалҳои як гурӯҳи тундрави сиёсӣ фарқ кунем. Мо ба чустучуи сулхи пойдору одилона дар ин минтака хамин тавр хисса мегузорем.

Фарқи байни танқиди одилона ва доварии шитобкорона

Боиси таассуф аст, ки бархе аз мусалмонон имрӯз аз қабули ҳар навъ интиқод аз Ҳамос худдорӣ мекунанд. Аммо барои як муъмин, ки имон ва дини худро азиз медонад, ба амалҳои террористӣ, новобаста аз пайдоиши онҳо, дастгирӣ кардан ғайриимкон аст.

Ҳамос ҳамчун як созмони исломӣ нигарониҳои умдаро ба бор меорад. Эътироф кардан зарур аст, ки амалиёти он дар баробари даъво кардани сабаб, пеш аз хама барои худи фаластинихо хеле хавфнок буда метавонад. Воқеият ин аст, ки ин созмон тактикаеро истифода мебарад, ки ҳаёт ва ҳуқуқи фаластиниёнро зери хатар мегузоранд ва ҳамеша роҳҳои осоишта ва созандаро барои ҳалли одилона ҷустуҷӯ мекунанд.

Ин на танҳо ба фаластиниҳо маҳдуд аст. Ҳамос ба дарки ислом дар саросари ҷаҳон таъсири назаррас дорад. Мутаассифона, он метавонад қолабҳои манфиро таҳким бахшад ва умуман нобовариро нисбат ба мусулмонон ба вуҷуд орад. Аз ин рӯ, ин нигароние аст, ки аз марзҳои Фаластин убур мекунад ва ба ҷомеаи ҷаҳонии мусулмонон таъсир мерасонад.

Барои мусулмонон муҳим аст, ки дар хотир дошта бошанд, ки имон ба Худо ва муҳаббат ба дини онҳо бо сафед кардани амалҳои террористӣ ё зӯроварӣ дар ҳамҷоя буда наметавонад. Ислом барои тамоми башарият сулҳ, адолат ва шафқатро тарғиб мекунад.

Ҳамчун диндорон, мо вазифадорем, ки байни дифои қонунии ҳуқуқи фаластиниён ва амалҳои созмоне, ки баъзан хилофи арзишҳои бунёдии Ислом аст, фарқ кунем. Интиқод аз Ҳамос маънои рад кардани қазияи Фаластинро надорад, балки ба муколамаи созанда барои дарёфти роҳҳои ҳалли одилона ва пойдор аст.

Вакти он расидааст, ки ба химояи принципхои хакикии ислом, принципхои сулх, адолат ва хамзистии осоиштаи байни тамоми башарият бархоста, садои худро баланд бардорем.

- Эълон -

Бештар аз муаллиф

- МАЗМҰНАИ ИСТИСНОИИ -spot_img
- Эълон -
- Эълон -
- Эълон -spot_img
- Эълон -

Бояд хонда шавад

Мақолаҳои охирин

- Эълон -